Elke foto die je maakt, is een leugen. Een eerlijke leugen, maar toch. Je snijdt de wereld bij, je kiest het licht, je drukt precies op dat moment af. De werkelijkheid was groter, rommeliger en waarschijnlijk ook minder flatterend. En toch gelooft iedereen die de foto ziet dat het zo was. Dat is het vreemde…
Mijn opa stierf toen ik een jaar of acht was. Ik zou graag zeggen dat ik hem nog voor me zie: zijn handen, zijn stem, hoe hij rook naar tabak en vieux. Eerlijk? Ik herinner zijn gezicht alleen nog zoals ze op een paar foto’s staan. Die foto’s zijn mijn herinneringen aan hem geworden. Niet…
De grachten van Amsterdam stromen vol met boten, glitters, regenboogvlaggen en mensen die schreeuwen van plezier. Alles is groot, alles is luid en alles wil tegelijk gefotografeerd worden. Het is een fotograaf zijn droom én nachtmerrie tegelijk. Want op een event als de gay pride, waar alles om aandacht draait, is de verleiding groot om…
Je staat buiten. De lucht is grijs, het regent of het sneeuwt zo hard dat je amper drie meter ver kunt kijken. En dan denk je: vandaag maar niet. Je pakt je tas in, loopt naar binnen en troost jezelf met een kop koffie. Logische reactie. Ergens loopt tegelijkertijd een fotograaf naar buiten die straks…
Vorige donderdag hoorde ik de bezorger van PostNL vloeken op mijn stoep. Er kwam ruim 400 pagina’s en bijna 3 kilo aan Bono, Edge, Larry, Adam en Anton naar binnen. Het boek U2 & i van Anton Corbijn was eindelijk bij me thuis geland. Ik heb er weken mee doorgebracht, op de bank, op tafel;…
Ik sta op de kermis in Alkmaar, het is negen uur ’s avonds en mijn schoenen plakken aan de grond van gemorste frisdrank. Om me heen draait een reuzenrad in kobaltblauw en oranje. Ver weg gillen mensen in botsauto’s en de lucht ruikt naar gebakken vet en zoete suikerspin. Ik til mijn camera op en…
Mijn vriendin liep mank de huiskamer binnen op mijn 52e verjaardag. Ze leunde naar één kant, pufte hoorbaar en zette een pakje op tafel met een dreun die mijn koffiemok deed rinkelen. Ik wist het meteen: Corbijn, Anton… 1972-2024. Het is geen boek dat je cadeau geeft, het is een gebaar. Meer dan vier kilo,…
Ik kocht onlangs het boekje ‘How I Make Photographs’ van Joel Meyerowitz. Joel Meyerowitz is geen kleine naam — de man liep in de jaren zestig naast Garry Winogrand over Fifth Avenue en overtuigde een generatie fotografen dat kleur geen zwakte was. Dus toen ik How I Make Photographs eindelijk in handen had, zat ik…
Een foto van iemand die huilt raakt je soms totaal niet. Een foto van een lege stoel bij een raam kan je keel dichtknijpen. Dat is het merkwaardige aan gevoel in fotografie: het zit zelden waar je het verwacht. Hoe maak je dat gevoel zichtbaar? En hoe fotografeer je iets moeilijks als eenzaamheid of schaamte,…
Generatieve AI kan in vijf seconden een foto maken van een leeuw bij zonsondergang op de Afrikaanse savanne. Scherp, goed belicht, dramatisch licht. Geen vliegticket nodig, geen vroege wekker, geen zand in je schoenen. Toch mist er iets. Niet in het beeld, maar in jou. Want terwijl de AI zijn pixels stapelt, zit jij gewoon…
Je hebt honderden scherpe foto’s op je harde schijf staan. Reizen, stadslandschappen, portretjes van je kat die toevallig perfect uitgelicht zit. En ergens in je achterhoofd speelt al een tijdje de gedachte: zou ik hier niet iets mee kunnen verdienen? Het antwoord is ja. De weg daarnaartoe loopt langs een paar juridische en commerciële hobbels…
Je hebt besloten dat je smartphone-camera niet meer voldoende is voor wat jij wil fotograferen. Of je hebt een spiegelreflex die zo zwaar is dat je hem vaker thuis laat dan meeneemt. Je wil iets beters, iets lichter, iets dat gewoon werkt zonder een rugzak vol spullen. En je wil er geen tweede hypotheek afsluiten….
Je staat klaar. Camera in de hand. Het licht is perfect, je onderwerp beweegt precies goed en dan mist je autofocus. Of erger: je accu geeft de geest na anderhalf uur. Beide problemen hebben vaak dezelfde oorzaak: je power management. De Fujifilm X-T50 (en alle vergelijkbare modellen) heeft drie standen voor energiebeheer en de meeste…
Er zijn fotografen die een stad vastleggen. En er zijn fotografen die een stad voelen. Fan Ho deed het tweede. Zijn zwart-witfoto’s van Hong Kong in de jaren vijftig en zestig zien eruit alsof iemand een droom heeft afgedrukt op fotopapier. Steile trappen verdwijnen in nevelig licht. Silhouetten van straatverkopers steken af tegen witte rookpluimen….
