Het regent in New York. De straten glimmen. Iedereen heeft haast. Eén man fotografeert het tafereel met zijn Leica door een beslagen taxiraam. Geen scherp onderwerp. Geen duidelijk middelpunt. Toch ontstaat er een beeld dat je niet meer loslaat. Die man is Saul Leiter. Hij werd pas op zijn tachtigste wereldberoemd terwijl hij al decennia…
Soms scroll je door Instagram en stopt je duim ineens. Geen spectaculaire zonsondergang. Geen dramatische wolkenlucht. Gewoon een vorm, een lijn, een adembenemende stilte in pixels. Dat overkwam mij toen ik via het YouTube-kanaal The Photographic Eye voor het eerst het werk van Allen Koppe zag. Een Australische fotograaf van wie ik nog nooit had…
Je kent dat gevoel vast. Je loopt door een stad, ziet iets prachtigs, richt je camera en klikt. Thuis op het scherm? Een rommelig beeld met een vaag figuurtje erin. De plek was zo mooi, de sfeer zo bijzonder. Hert voelde goed. Het beeld mist alles wat je voelde. Het probleem zit niet in je…
Je staat niet achter je camera. Geen sluiter, geen diafragma, geen licht dat je moet vangen. Toch maak je beelden die adembenemend zijn. De enige tool die je gebruikt is taal. Dat is precies de vraag die mij al maanden bezighoudt: is prompting eigenlijk een nieuwe vorm van conceptuele fotografie, waarbij woorden het werk doen…
Begin juni fotografeerde ik in de duinen van Schoorl. Mijn eigen filmsimulatie op basis van Acros met zeer hoog contrast toverde de duinen om tot een maanlandschap. Mijn Fujifilm X-T50 heeft live view, zodat ik in de zoeker het effect van de filmsimulatie zie alvorens ik afdruk. Ik was in mijn nopjes. Alles klopte. Nou…
Schilders wisten het al eeuwen voor de camera werd uitgevonden: licht is pas interessant als je ook duisternis toelaat. Chiaroscuro is het principe dat portretten van Rembrandt zo onweerstaanbaar maakt, en het is precies wat jouw foto’s kunnen tillen van ‘technisch correct’ naar perfectie. TL;DR Chiaroscuro is het bewust spelen met sterk contrast tussen licht…
Er zijn van die foto’s die je niet loslaten. Niet omdat er iets spectaculairs op staat, maar omdat er iets niet meer op staat. De tribune net leeg. Het podium verlaten. Het glas uitgedronken op de bar. Het is het moment net erna, en het is een van de meest onderschatte onderwerpen in de fotografie….
Een man stapt een Brits badplaatsje binnen met een camera en een externe flitser. Hij fotografeert ijsjes, rode gezichten en plastic speelgoed. De beelden zijn schel, kleurrijk en confronterend. Dit is Martin Parr, de fotograaf die de Britse middenklasse vastlegde zoals niemand dat eerder deed. Zijn werk hangt in musea wereldwijd en roept al decennia…
Vorige zomer fotografeerde ik een portret op f/1.4 en schrok me rot: alleen de wimpers waren scherp, de ogen al niet meer. Die ene centimeter verschil maakte alles wazig. Sindsdien bereken — of schat — ik mijn scherptediepte vooraf. Raden werkt niet. Rekenen wel. In dit artikel leg ik uit hoe je scherptediepte berekent, welke…
Ik stond naar een A1-print te staren die ik net had gemaakt van een landschapsfoto, geschoten met mijn 24 megapixel camera. Het resultaat was verbluffend scherp. Een week eerder had ik een discussie met een collega die beweerde dat je minimaal 50 megapixels nodig hebt voor grote afdrukken. Die bewering klopt niet. De waarheid over…
Je hebt een sterke foto gemaakt, laat hem afdrukken op groot formaat, en het resultaat is een wazige teleurstelling. Wat ging er mis? Het antwoord ligt in iets wat veel fotografen verkeerd begrijpen: de relatie tussen pixels, kijkafstand en afdrukformaat. In dit artikel reken ik het voor je uit. TL;DR Voor de meeste afdrukformaten heb…
Er is één filmsimulatie die fotografen stil doet staan. Niet omdat het de meest dramatische is, maar omdat het zo subtiel raak is. Classic Chrome doet iets met een foto dat moeilijk te omschrijven is — tot je het ziet. Classic Chrome: de filmsimulatie die alles kalmeert Fujifilm staat bekend om zijn filmsimulaties. Ze zijn…
Er is één filmsimulatiestand op mijn Fujifilm waar ik keer op keer naar teruggrijp als het licht vlak is, de scènes complex zijn en ik geen zin heb in nabewerking die uren kost. Pro Neg Std. Geen glamoureuze naam, maar achter die nuchtere aanduiding schuilt een van de meest veelzijdige simulaties in het Fujifilm-systeem. In…
Astia ziet er zacht uit. Bijna te zacht. Ik liet de filmsimulatie jarenlang links liggen, tot ik op een bewolkte middag in Gent een portretreeks maakte met mijn X-T5 en een 56mm f/1.2. De huidtinten waren verbluffend. Geen oranje gloed, geen overbewerkt gevoel. Gewoon huid, zoals die eruitziet in het echte leven. Sindsdien gebruik ik…
