Een gezicht recht in de lens, zachte belichting, een wazig achtergrondvlak. Je hebt dit portret al duizend keer gezien. Ik ook. En eerlijk: ik ben er een beetje klaar mee. Niet omdat het slecht is, maar omdat het onzichtbaar is geworden. Jouw ogen glijden erover heen als over behang. De interessantste portretfotografen van dit moment…
Stel je voor: je staat op straat, het is druk, auto’s razen voorbij en je hebt een camera met een belachelijk langzame film. ISO 20. Elke foto wordt een wazig experiment. De meeste fotografen zouden de film uit de camera trekken en naar huis gaan. Ernst Haas deed het tegenovergestelde. Hij omarmde die bewegingsonscherpte en…
Een druppelend driewielerfietsje op een verlaten parkeerplaats. Een gloeilamp aan een groen plafond. Een koelkast vol flesjes. Klinkt als de saaiste fotoserie ooit, toch? Ontdekt waarom die beelden miljoenen waard zijn en ze de complete kunstwereld op z’n kop zetten. William Eggleston maakte van het alledaagse iets onvergetelijks. Hij bewees dat je geen spectaculair onderwerp…
Ik zag het werk van Ed van der Elsken voor het eerst begin dit jaar in Purmerend. Hij fotografeert zwervers, geliefden, jazzmuzikanten en prostituees. Niet vanuit een veilige afstand, niet als buitenstaander. Hij kruipt er middenin. Hij wordt onderdeel van het verhaal. Zijn foto’s zijn nu, meer dan dertig jaar na zijn dood, nog steeds…
Er zijn fotografen die mooie beelden maken. En dan is er Diane Arbus. Zij maakte beelden die je niet meer loslaten, die onder je huid kruipen en daar blijven zitten. Niet omdat ze technisch perfect zijn. Maar omdat ze rauw, eerlijk en soms ronduit ongemakkelijk zijn. Als je haar werk écht wilt begrijpen, moet je…
Een man met een camera, een rol Tri-X en een onverbiddelijke blik op de menselijke conditie. Stephan Vanfleteren maakt portretten die je niet zomaar vergeet. Ze branden zich vast in je netvlies. Rauwe gezichten, diepe schaduwen, een soberheid die bijna pijn doet. Ik herinner me de eerste keer dat ik zijn werk zag in een…
Een portret van Miles Davis hangt bij mij aan de muur. Niet vanwege zijn muziek, maar vanwege het beeld. Zo grof gekorreld dat het lijkt alsof het uit rook is opgetrokken. Scherpe details, veel ruis, geen perfecte belichting. Toch is het een van de meest iconische muziekfoto’s ooit gemaakt. De fotograaf: Anton Corbijn. Zijn beelden…
Stel je voor: een close-up van een vork die een bord fish and chips doorboort. De kleuren schreeuwen je toe. Het licht is zo hard dat je bijna je ogen dichtknijpt. En toch kun je niet wegkijken. Sterker nog, je voelt iets. Herkenning en een lichte ongemakkelijkheid misschien? Precies dat gevoel is waar Martin Parr…
Een man met een camera en een externe flitser stapt een Brits badplaatsje binnen. Hij fotografeert ijsjes, rode gezichten en plastic speelgoed. De beelden zijn schel, kleurrijk en confronterend. Dit is Martin Parr, de fotograaf die de Britse middenklasse vastlegde zoals niemand dat eerder deed. Zijn werk hangt in musea wereldwijd, maar roept ook weerstand…
Een meisje met groene ogen staart je aan vanaf een cover van National Geographic. Het is 1985. De foto is genomen in een vluchtelingenkamp in Pakistan met een Nikon FM2. Geen ringflitser, geen reflectiescherm, geen assistent die een softbox vasthoudt. Toch voelt het alsof die ogen dwars door je heen kijken, alsof ze iets van…
