Soms sta ik buiten met mijn camera en zie ik het simpelweg niet. Geen enkele compositie lijkt te kloppen en de inspiratie is ver te zoeken. Ik heb geleerd dat dit erbij hoort, maar ook hoe ik die ‘creatieve blokkade’ weer doorbreek.
In deze artikelen deel ik mijn persoonlijke methodes om weer met een frisse blik te kijken. Ik neem je mee in:
Mijn routine: Hoe ik mezelf dwing om anders naar mijn omgeving te kijken.
Onverwachte bronnen: Waar ik inspiratie vind buiten de fotografiewereld.
De praktijk: Simpele opdrachten die je ‘fotografische oog’ direct weer aanzetten.
Laten we samen die vonk weer vinden, zodat je nooit meer met een leeg gevoel voor een prachtig onderwerp staat.
Rijdend over de N245 richting Schagen zag ik ze liggen: stroken goud tussen het groen. Graanvelden in volle glorie, strak afgewisseld met weilanden die nog sappig groen stonden. Ik kon niet stoppen; de weg liet het niet toe en de tijd ook niet. Maar de aanblik bleef hangen. Geel en groen naast elkaar, gewoon de…
Er zijn fotografen die mooie foto’s maken. Dan zijn er fotografen die je anders laten kijken naar de wereld. Joel Meyerowitz behoort tot die tweede categorie. Ik las zijn boek How I Make Photographs en verwachtte eerlijk gezegd een verzameling technische tips van een oude meester. Wat ik kreeg was iets heel anders: een manier…
Je kent het gevoel vast: je loopt door een ruimte die normaal gesproken barst van activiteit maar nu is het er doodstil. Geen mensen. Geen geluid. Alleen jij, je camera en een ongemakkelijk gevoel dat je niet helemaal kunt plaatsen. Dat gevoel is precies wat je wilt vangen. Lege ruimte fotografie is een van de…
Je stapt een verlaten hal binnen en de vloer is bezaaid met duizenden gele tennisballen. Verder alleen stilte, roestige balken en die onmiskenbare geur van vochtig rubber. Dit is Lost Tennis Balls, een van de meest surrealistische urbex locaties in België. TL;DR Lost Tennis Balls is een verlaten fabriekshal in Wallonië, België, vol met duizenden…
Er zijn foto’s die je één keer ziet en vergeet. Er zijn foto’s waar je tien jaar later nog over nadenkt. De foto’s uit The Last Resort van Martin Parr valt in die tweede categorie, al zul je dat niet direct begrijpen als je er voor het eerst naar kijkt. Wat je ziet is een…
Je staat buiten. De lucht is grijs, het regent of het sneeuwt zo hard dat je amper drie meter ver kunt kijken. En dan denk je: vandaag maar niet. Je pakt je tas in, loopt naar binnen en troost jezelf met een kop koffie. Logische reactie. Ergens loopt tegelijkertijd een fotograaf naar buiten die straks…
Elke foto die je maakt, is een leugen. Een eerlijke leugen, maar toch. Je snijdt de wereld bij, je kiest het licht, je drukt precies op dat moment af. De werkelijkheid was groter, rommeliger en waarschijnlijk ook minder flatterend. En toch gelooft iedereen die de foto ziet dat het zo was. Dat is het vreemde…
Je staat midden in een prachtig landschap, rugzak op de rug, camera om de nek. En het landschap is prachtig, Je schiet er op los. Thuisgekomen heb je 150 foto’s van… hmmm… hetzelfde weiland die allemaal net iets te laat zijn genomen. Een wegvliegende vogel. Een stipje van een konijn. En het achterlijf van een…
Stel je voor: een hoogovencomplex zo groot als een kleine stad, volledig overwoekerd door klimop en roest, verlicht door neonlichten in de nacht en gebaad in zachte nevels op een vroege ochtend. Het landschapspark Duisburg is één van die locaties waar je als fotograaf binnenstapt en niet meer weet waar je eerst moet kijken. Ik…
Je loopt al een uur door de stad, camera in de hand. En je hebt eigenlijk nog niks. Niet omdat er niks te zien is, maar omdat je niet weet waar je moet beginnen. Alles lijkt een beetje interessant en tegelijk ook weer niet. Je wacht op dat ene magische moment dat zichzelf zou moeten…
