Soms sta ik buiten met mijn camera en zie ik het simpelweg niet. Geen enkele compositie lijkt te kloppen en de inspiratie is ver te zoeken. Ik heb geleerd dat dit erbij hoort, maar ook hoe ik die ‘creatieve blokkade’ weer doorbreek.
In deze artikelen deel ik mijn persoonlijke methodes om weer met een frisse blik te kijken. Ik neem je mee in:
Mijn routine: Hoe ik mezelf dwing om anders naar mijn omgeving te kijken.
Onverwachte bronnen: Waar ik inspiratie vind buiten de fotografiewereld.
De praktijk: Simpele opdrachten die je ‘fotografische oog’ direct weer aanzetten.
Laten we samen die vonk weer vinden, zodat je nooit meer met een leeg gevoel voor een prachtig onderwerp staat.
Een gezicht recht in de lens, zachte belichting, een wazig achtergrondvlak. Je hebt dit portret al duizend keer gezien. Ik ook. En eerlijk: ik ben er een beetje klaar mee. Niet omdat het slecht is, maar omdat het onzichtbaar is geworden. Jouw ogen glijden erover heen als over behang. De interessantste portretfotografen van dit moment…
Het is zonsondergang op het San Marcoplein in Venetië. Je tilt je camera op en maakt precies dezelfde foto die 47 miljoen toeristen vóór jou ook al maakten. In de verte de San Marco, de kathedraal van Venetië en daarnaast de Campanile. Je post hem op Instagram en krijgt 23 likes van vrienden die exact…
Stel je voor: je staat op straat, het is druk, auto’s razen voorbij en je hebt een camera met een belachelijk langzame film. ISO 20. Elke foto wordt een wazig experiment. De meeste fotografen zouden de film uit de camera trekken en naar huis gaan. Ernst Haas deed het tegenovergestelde. Hij omarmde die bewegingsonscherpte en…
Een druppelend driewielerfietsje op een verlaten parkeerplaats. Een gloeilamp aan een groen plafond. Een koelkast vol flesjes. Klinkt als de saaiste fotoserie ooit, toch? Ontdekt waarom die beelden miljoenen waard zijn en ze de complete kunstwereld op z’n kop zetten. William Eggleston maakte van het alledaagse iets onvergetelijks. Hij bewees dat je geen spectaculair onderwerp…
Ik zag het werk van Ed van der Elsken voor het eerst begin dit jaar in Purmerend. Hij fotografeert zwervers, geliefden, jazzmuzikanten en prostituees. Niet vanuit een veilige afstand, niet als buitenstaander. Hij kruipt er middenin. Hij wordt onderdeel van het verhaal. Zijn foto’s zijn nu, meer dan dertig jaar na zijn dood, nog steeds…
Er zijn fotografen die mooie beelden maken. En dan is er Diane Arbus. Zij maakte beelden die je niet meer loslaten, die onder je huid kruipen en daar blijven zitten. Niet omdat ze technisch perfect zijn. Maar omdat ze rauw, eerlijk en soms ronduit ongemakkelijk zijn. Als je haar werk écht wilt begrijpen, moet je…
Een man met een camera, een rol Tri-X en een onverbiddelijke blik op de menselijke conditie. Stephan Vanfleteren maakt portretten die je niet zomaar vergeet. Ze branden zich vast in je netvlies. Rauwe gezichten, diepe schaduwen, een soberheid die bijna pijn doet. Ik herinner me de eerste keer dat ik zijn werk zag in een…
Je staat op een zandpad in de bossen. Het licht valt schuin door de bomen en vijf meter voor je staat een wisent. Bewegingloos. Hij kijkt je aan. Dit zijn De Kennemerduinen. Hier schiet je beelden die je nergens anders maakt. TL;DR: De Kennemerduinen is een fotogeniek duingebied bij Overveen met wisenten, een centraal meer,…
Een portret van Miles Davis hangt bij mij aan de muur. Niet vanwege zijn muziek, maar vanwege het beeld. Zo grof gekorreld dat het lijkt alsof het uit rook is opgetrokken. Scherpe details, veel ruis, geen perfecte belichting. Toch is het een van de meest iconische muziekfoto’s ooit gemaakt. De fotograaf: Anton Corbijn. Zijn beelden…
Stel je voor: een vrouw in een smetteloos wit linnen pak zittend op een antieke stoel. Haar blik rustig en zelfverzekerd. Net als een portretfoto zoals je er al verschillende hebt gemaakt. In haar handen? Een keukenmixer. Geen subtiele prop, geen ironisch knipoogje. Gewoon een keukenmixer. Het beeld klopt niet. Je hersenen protesteren. Waarom? Waar…
