Niets is zo onvoorspelbaar als de straat. Geen regie, geen studioverlichting, alleen het rauwe, echte leven dat in een fractie van een seconde aan je voorbijtrekt. Voor mij is straatfotografie de puurste vorm van ons vak, maar vaak ook de spannendste.
Ik neem je mee de stad in. Ik deel mijn persoonlijke ervaringen: van het vinden van het juiste licht tussen de gebouwen tot mijn tactieken om onopvallend te werken. Ook bespreek ik de apparatuur die ik zelf meeneem en – misschien wel het belangrijkste – hoe ik de drempel overstapte om vreemden vast te leggen.
We gaan samen op zoek naar dat ene, unieke moment dat nooit meer terugkomt.
Ik ben vijf weken op reis geweest naar Malawi om foto’s te maken bij de FloJa Foundation. Inmiddels ben ik terug met 5 sd-kaarten vol foto’s en film. “Nou, hoe was het in Malawi” vroeg mijn vader twee dagen na thuiskomst. Ik zat op de bank, laptop open, en keek naar een map met 6.000…
Ik sta aan het rand van het meer in het noorden van Malawi, camera in de hand. Een jongen en een meisje van een jaar of acht hebben mij in de verte gespot en rennen naar mij toe. Nog voor ik heb scherpgesteld poseren ze als twee rappers en steken twee vingers omhoog. Peace. Precies…
Ik stond ooit met een model op een strand bij Bergen aan Zee, klaar voor een shoot die ik had gepland rond het licht van de late middag. Wat ik niet had ingecalculeerd: eb. De vloedlijn lag op dat moment zo’n driehonderd meter verderop dan ik had verwacht. Het hele stuk strand dat ik in…
Ik stapte uit het vliegtuig in Lilongwe en mijn ogen wisten niet waar ze moesten kijken. Het rode stof van zand naast de weg, de felgekleurde chitenjes van de vrouwen langs de kant, de geur van houtvuur, de minibussen volgepropt tot op het dak met mensen en dieren. Fietsen volgestapeld met hout. Ik pakte mijn…
Ik sta weleens met mijn camera in mijn hand en voel helemaal niets. Geen prikkeling, geen aandrang om af te drukken, gewoon een apparaat dat lomp aanvoelt. En dan, twintig meter verderop, zie ik iets. Een schaduw die net iets te scherp over een muur valt. Een oude man die zijn hond uitlaat alsof hij…
Je loopt een uur door de stad, drukt tientallen keren op de ontspanknop en komt thuis met: niks. Geen enkele foto die je echt raakt of geen cliche is. Je weet dat er iets ontbreekt, je voelt dat je meer kunt, maar je kunt er de vinger niet op leggen. Ik ken dat gevoel! Ik…
Er is een foto van Nick Ut uit 1972 waarop een naakt meisje rent over een weg in Vietnam. Haar mond open van pijn. Geen enscenering. Geen regisseur. Alleen een fotograaf die op het juiste moment op de ontspanknop drukte. Die foto veranderde de publieke opinie over een Vietnamoorlog. Dat is wat reportagefotografie kan doen….
Je staat op straat, camera in de hand, en je ziet het perfecte moment: twee mensen in een geanimeerd gesprek, een vrouw in opvallende kleding die met grote passen langsloopt, een kind dat lacht naar een duif. Je drukt af. Dan begint het stemmetje: mag dit eigenlijk wel? Ben ik nu een voyeur? Die vraag…
Je stapt een verlaten hal binnen en de vloer is bezaaid met duizenden gele tennisballen. Verder alleen stilte, roestige balken en die onmiskenbare geur van vochtig rubber. Dit is Lost Tennis Balls, een van de meest surrealistische urbex locaties in België. TL;DR Lost Tennis Balls is een verlaten fabriekshal in Wallonië, België, vol met duizenden…
Je staat buiten. De lucht is grijs, het regent of het sneeuwt zo hard dat je amper drie meter ver kunt kijken. En dan denk je: vandaag maar niet. Je pakt je tas in, loopt naar binnen en troost jezelf met een kop koffie. Logische reactie. Ergens loopt tegelijkertijd een fotograaf naar buiten die straks…
