Je stapt een verlaten hal binnen en de vloer is bezaaid met duizenden gele tennisballen. Verder alleen stilte, roestige balken en die onmiskenbare geur van vochtig rubber. Dit is Lost Tennis Balls, een van de meest surrealistische urbex locaties in België.
TL;DR
Lost Tennis Balls is een verlaten fabriekshal in Wallonië, België, vol met duizenden tennisballen. De locatie leent zich uitstekend voor urbex fotografie dankzij de bijzondere kleuren, texturen en lichtval. In dit artikel lees je hoe je deze plek fotografisch het beste aanpakt, van compositie tot belichting.
Wat is urbex fotografie en waarom is deze locatie bijzonder
Urbex fotografie draait om het vastleggen van verlaten gebouwen en menselijke structuren die de tand des tijds hebben doorstaan. Fabrieken, ziekenhuizen, treinstations: plekken waar mensen ooit werkten, leefden of reisden en die nu langzaam worden opgeslokt door de natuur. Lost Tennis Balls, ook wel Tennis Ball Factory of Tennis Ball Wasteland genoemd, is zo’n plek. De hal in Wallonië ligt vlak bij een treinstation en is van buiten niets bijzonders. Kapotgeslagen ramen, dik betongaas, stekelige struiken die voor de gaten groeien. Eenmaal binnen verandert alles. Zwartgeblakerde plafondbalken werpen scherpe schaduwen over een vloer die bezaaid is met gele ballen. Hier en daar groeien struikjes door de vloer omhoog. Herfstbladeren kleuren de hal in warm oranje en rood. Het contrast met het felle geel van de tennisballen is bijna te mooi om waar te zijn.
Of dit ooit een echte tennisballenfabriek was? Waarschijnlijk niet. In heel Europa worden geen tennisballen geproduceerd. De naam is een geuzennaam die blijft plakken. Naast losse ballen liggen er grote zakken met gemalen tennisbalmateriaal, vermoedelijk bedoeld voor hergebruik als vloertegels of schoenzolen. Tennisballen zijn lastig te recyclen: van de 330 miljoen ballen die jaarlijks wereldwijd worden gemaakt, belanden de meeste op een stortplaats waar ze meer dan 400 jaar nodig hebben om af te breken. Waarom al dat materiaal hier terechtgekomen is, blijft onduidelijk. En eerlijk gezegd maakt dat het als fotograaf alleen maar interessanter.
Hoe je de locatie vindt
Adressen van urbex locaties zijn tegenwoordig te koop. Er zijn websites en Telegram-groepen waar je voor een paar euro coördinaten kunt kopen van mensen die zelf nooit een verlaten gebouw van binnen hebben gezien. Ik doe daar niet aan mee. Niet omdat ik preuts ben, maar omdat het speurwerk zelf onderdeel is van de ervaring. Ik heb uren doorgebracht met Google Satellite, waarbij ik het dak van de vervallen hal vergeleek met luchtfoto’s van treinstations in het zuiden van België. Dat soort detectivewerk geeft een voldoening die geen enkel gekocht adres kan evenaren.
Voor wie zelf op zoek gaat: zoek naar verlaten industriële gebouwen in Wallonië vlak bij een treinstation. De hal is van buiten herkenbaar aan de kapotgeslagen ramen met betongaas en de neon gele ballen die al zichtbaar zijn voordat je naar binnen gaat. De ingang geeft zich pas prijs na een rondje om het gebouw. Geduld loont. Eenmaal binnen sta je oog in oog met een van de meest fotografisch rijke urbex locaties in België.
Urbex fotografie op locatie: licht, compositie en geduld
Lost Tennis Balls is een droom voor elke urbex fotograaf, maar alleen als je weet waar je op moet letten. Het neon geel van de ballen domineert elk frame. Dat is tegelijk de kracht en de valkuil van deze locatie. Als je niet oplet, worden je foto’s één grote gele brij zonder diepte of verhaal.
Werken met het beschikbare licht
De hal heeft grote ramen die aan één kant licht binnenlaten. Op een zonnige dag is dat licht hard en direct, wat zorgt voor scherpe schaduwen op de vloer en de balken. Gebruik die schaduwen als lijnen in je compositie. Laat ze over de tennisballen lopen. Een schaduw die een patroon vormt over honderden neon ballen geeft je foto structuur en diepte die je met nabewerking nooit kunt nabootsen. Op een bewolkte dag is het licht zachter en egaler, wat beter werkt als je de textuur van de ballen zelf wil benadrukken: de vilten buitenkant, de barsten in het rubber, de verkleurde naden.
Ik fotografeer urbex locaties het liefst met een groothoeklens. Op een locatie als Lost Tennis Balls geeft een 16-35mm je de ruimte om de schaal van de hal te tonen én de details van de ballen op de voorgrond scherp te houden. Diafragma f/8 tot f/11 geeft je genoeg scherptediepte om zowel de ballen op de voorgrond als de roestige balken op de achtergrond in beeld te brengen. Zet je camera op een statief als het licht tegenvalt, want met ISO 1600 of hoger verlies je snel de textuurdetails waar het om gaat.
Compositie in een zee van geel
De grootste fout die je op deze locatie kunt maken is te breed schieten zonder ankerpunt. Een foto van duizenden tennisballen zonder focuspunt is een foto van duizenden tennisballen. Zoek naar afwijkingen: een kapotte bal, een bal die half in een barst in de vloer is gevallen, een bal die op een balk ligt. Die ene afwijkende bal in een zee van identieke ballen vertelt een verhaal. Gebruik de regel van derden en plaats dat ankerpunt bewust uit het midden.
De kooien en zakken met gemalen tennisbalmateriaal zijn fotografisch interessant als achtergrond. Ze geven context aan het verhaal van de locatie. Een close-up van de gemalen ballenprut naast een intacte neon bal is een sterk beeld: verval en hergebruik in één frame. Dat soort composities onderscheidt een goede urbex foto van een snapshot.
Vergelijkbare urbex locaties in België en Nederland
Lost Tennis Balls is niet de enige urbex locatie in België die de moeite waard is. Usine Pinokkio (kalkfabriek) en Ardoisière Adolf zijn andere verlaten fabrieken in de regio met een heel ander karakter. Voor wie houdt van water: Piscine Mosq is een verlaten zwembad dat qua sfeer compleet anders is maar fotografisch net zo sterk. Elk van deze locaties vraagt een eigen aanpak, maar de basisprincipes blijven hetzelfde: zoek het licht, zoek het verhaal en schiet niet alles in één keer leeg.
Urbex fotografie in België is populairder dan ooit. Dat betekent ook dat locaties sneller bekend worden, sneller worden vernield en sneller worden afgesloten. Bezoek een locatie altijd met respect: raak niets aan, neem niets mee en laat de plek achter zoals je hem aantrof. De tennisballen liggen er al jaren. Laat ze er nog een paar jaar liggen voor de volgende fotograaf.
Heb jij Lost Tennis Balls al bezocht of staat het op je lijst? Laat het weten in de reacties. Ken je andere surrealistische urbex locaties in België of Nederland, dan hoor ik dat graag.
Veelgestelde vragen
Waar ligt Lost Tennis Balls precies?
Is Lost Tennis Balls echt een tennisballenfabriek?
Welke camera-instellingen werken het beste voor urbex fotografie?
Ik ben Jeroen. Ik maak foto’s 🙂 Dat begon ruim twintig jaar geleden met een Nikon D50. Tegenwoordig werk ik met een Fujifilm X-T50: compact, snel, en met geweldige filmsimulaties. Bekijk hier mijn portfolio.
Naast fotograferen schrijf ik over fotografie. Ik hou ervan om ingewikkelde dingen simpel uit te leggen. Of je nu net begint of al jaren fotografeert: er valt altijd iets nieuws te zien, te leren, te verbeteren. Dat enthousiasme delen, dát is wat me drijft.