Soms sta ik buiten met mijn camera en zie ik het simpelweg niet. Geen enkele compositie lijkt te kloppen en de inspiratie is ver te zoeken. Ik heb geleerd dat dit erbij hoort, maar ook hoe ik die ‘creatieve blokkade’ weer doorbreek.
In deze artikelen deel ik mijn persoonlijke methodes om weer met een frisse blik te kijken. Ik neem je mee in:
Mijn routine: Hoe ik mezelf dwing om anders naar mijn omgeving te kijken.
Onverwachte bronnen: Waar ik inspiratie vind buiten de fotografiewereld.
De praktijk: Simpele opdrachten die je ‘fotografische oog’ direct weer aanzetten.
Laten we samen die vonk weer vinden, zodat je nooit meer met een leeg gevoel voor een prachtig onderwerp staat.
Je stapt een verlaten hal binnen en de vloer is bezaaid met duizenden gele tennisballen. Verder alleen stilte, roestige balken en die onmiskenbare geur van vochtig rubber. Dit is Lost Tennis Balls, een van de meest surrealistische urbex locaties in België. TL;DR Lost Tennis Balls is een verlaten fabriekshal in Wallonië, België, vol met duizenden…
Er zijn foto’s die je één keer ziet en vergeet. Er zijn foto’s waar je tien jaar later nog over nadenkt. De foto’s uit The Last Resort van Martin Parr valt in die tweede categorie, al zul je dat niet direct begrijpen als je er voor het eerst naar kijkt. Wat je ziet is een…
Je staat buiten. De lucht is grijs, het regent of het sneeuwt zo hard dat je amper drie meter ver kunt kijken. En dan denk je: vandaag maar niet. Je pakt je tas in, loopt naar binnen en troost jezelf met een kop koffie. Logische reactie. Ergens loopt tegelijkertijd een fotograaf naar buiten die straks…
Elke foto die je maakt, is een leugen. Een eerlijke leugen, maar toch. Je snijdt de wereld bij, je kiest het licht, je drukt precies op dat moment af. De werkelijkheid was groter, rommeliger en waarschijnlijk ook minder flatterend. En toch gelooft iedereen die de foto ziet dat het zo was. Dat is het vreemde…
Je staat midden in een prachtig landschap, rugzak op de rug, camera om de nek. En het landschap is prachtig, Je schiet er op los. Thuisgekomen heb je 150 foto’s van… hmmm… hetzelfde weiland die allemaal net iets te laat zijn genomen. Een wegvliegende vogel. Een stipje van een konijn. En het achterlijf van een…
Stel je voor: een hoogovencomplex zo groot als een kleine stad, volledig overwoekerd door klimop en roest, verlicht door neonlichten in de nacht en gebaad in zachte nevels op een vroege ochtend. Het landschapspark Duisburg is één van die locaties waar je als fotograaf binnenstapt en niet meer weet waar je eerst moet kijken. Ik…
Je loopt al een uur door de stad, camera in de hand. En je hebt eigenlijk nog niks. Niet omdat er niks te zien is, maar omdat je niet weet waar je moet beginnen. Alles lijkt een beetje interessant en tegelijk ook weer niet. Je wacht op dat ene magische moment dat zichzelf zou moeten…
Je staat buiten, je camera om je nek en er is… niets. Geen spectaculair licht, geen interessant onderwerp, geen moment dat zich aandient. Elke fotograaf kent dit gevoel. De verleiding is groot om je telefoon te pakken, te scrollen en te wachten tot er iets beters langs komt. Maar de fotografen die ik bewonder doen…
Er zijn van die foto’s die je niet loslaten. Niet omdat er iets spectaculairs op staat, maar omdat er iets niet meer op staat. De tribune net leeg. Het podium verlaten. Het glas uitgedronken op de bar. Het is het moment net erna, en het is een van de meest onderschatte onderwerpen in de fotografie….
Een man stapt een Brits badplaatsje binnen met een camera en een externe flitser. Hij fotografeert ijsjes, rode gezichten en plastic speelgoed. De beelden zijn schel, kleurrijk en confronterend. Dit is Martin Parr, de fotograaf die de Britse middenklasse vastlegde zoals niemand dat eerder deed. Zijn werk hangt in musea wereldwijd en roept al decennia…
