Je stapt een verlaten hal binnen en de vloer is bezaaid met duizenden gele tennisballen. Verder alleen stilte, roestige balken en die onmiskenbare geur van vochtig rubber. Dit is Lost Tennis Balls, een van de meest surrealistische urbex locaties in België. TL;DR Lost Tennis Balls is een verlaten fabriekshal in Wallonië, België, vol met duizenden…
Er zijn foto’s die je één keer ziet en vergeet. Er zijn foto’s waar je tien jaar later nog over nadenkt. De foto’s uit The Last Resort van Martin Parr valt in die tweede categorie, al zul je dat niet direct begrijpen als je er voor het eerst naar kijkt. Wat je ziet is een…
Je staat buiten. De lucht is grijs, het regent of het sneeuwt zo hard dat je amper drie meter ver kunt kijken. En dan denk je: vandaag maar niet. Je pakt je tas in, loopt naar binnen en troost jezelf met een kop koffie. Logische reactie. Ergens loopt tegelijkertijd een fotograaf naar buiten die straks…
Elke foto die je maakt, is een leugen. Een eerlijke leugen, maar toch. Je snijdt de wereld bij, je kiest het licht, je drukt precies op dat moment af. De werkelijkheid was groter, rommeliger en waarschijnlijk ook minder flatterend. En toch gelooft iedereen die de foto ziet dat het zo was. Dat is het vreemde…
Je hebt net een foto gemaakt waar je trots op bent. Lekker scherp, goed belicht, technisch niks mis mee. En toch kijkt niemand er lang naar. Geen reacties, geen likes, gewoon stilte. Ondertussen scoort een foto van iemand anders met een simpel onderwerp en weinig bijzonders qua belichting enorm goed. Wat heeft die foto dat…
Je scrolt door het menu van je camera en ziet een ISO-range van 50 – 204.800. Wat? Indrukwekkend! Maar je voelt aan alles dat dit niet kan kloppen. Niet in de zin van oplichterij, maar in de zin van: je camera gebruikt marketing-trucjes omdat hoge waarden nu eenmaal scoren. De extreme ISO-waarden die fabrikanten zo…
Londen is een van de meest gefotografeerde steden ter wereld. En dat is precies het probleem. Typ ‘street photography London’ in op Pinterest en je ziet dezelfde Tower Bridge, dezelfde rode bussen op dezelfde natte straat, dezelfde wachter bij Buckingham Palace. Keurig. Voorspelbaar. Al duizend keer gedaan. De stad heeft een heel ander gezicht als…
Je scrolt door het menu van je Fujifilm camera op zoek naar de Acros filmsimulatie en dan zie je het: vier opties. Acros. Acros+Y. Acros+R. Acros+G. Je kiest er één, maakt een foto en vraagt je stiekem af of je de verkeerde hebt gekozen. Dat gevoel ken ik. Het goede nieuws? Die keuze is minder…
Een uitgestrekt strand. Vlak water, vlakke lucht, één boom in de verte. En toch weet je niet waar je de camera op moet richten. Te veel leegte, te weinig houvast. Terwijl dat gevoel van “er is niks te fotograferen” precies het moment is waarop de interessantste beelden ontstaan — als je weet wat je zoekt….
Je drukt op de ontspanknop. Het rolletje zit vol. En dan begint het wachten — of beter gezegd: het spannendste gedeelte van analoge fotografie. Want wat er daarna gebeurt, in het donker, in een bad met chemicaliën, is een wonderlijk chemische proces. Film zelf ontwikkelen klinkt als iets voor mensen met veel chemische kennis, een…
