Ik stond midden op een zandpad in Malawi, rond een uur of twee ’s middags. De zon stond loodrecht boven me. De achtergrond was een dorre vlakte met enkel bomen. En daar stond ze te dansen: “Mzungu, ndijambule chithunzi!” (blanke man, maak een foto van mij). Hoe kon ik weigeren? Een lach die ik wilde…
Mijn lens is gericht op een lepelaar die rustig door het ondiepe water loopt. Scherp? Check! Goede belichting? Ja! Toch gooi ik die foto diezelfde avond in de prullenbak. Er stond een lantaarnpaal precies achter de kop van de vogel, alsof hij een antenne op zijn hoofd droeg. Ik heb het totaal over het hoofd…
Je drukt op de ontspanknop, de foto is gemaakt en dan begint het echte werk: Lightroom opstarten, sliders verschuiven, kleuren corrigeren. Een halfuur later heb je eindelijk de foto die je eigenlijk al voor ogen had toen je op die knop drukte. Wat als je Fujifilm camera dat werk grotendeels voor je doet, zodat je…
Londen, 30 graden, en ik sta op de London Bridge met mijn Fujifilm in de aanslag. Het display knippert alsof het me iets probeert te vertellen. Dat doet het ook: bijna alles wat ik fotografeer is óf een uitgebluste witte vlek óf een zwart gat. De lucht: wit. De straatstenen in de schaduw: pikzwart. Mijn…
De volgende totale zonsverduistering boven Europa staat gepland voor 12 augustus 2026. Dat klinkt ver weg, maar voor een fenomeen dat je maar eens in de zoveel jaar voor de lens krijgt, is die tijd nodig om je goed voor te bereiden. Ik heb fotografen gezien die ter plekke hun camera omhooghieven, op goed geluk…
Je staat buiten. De lucht is grijs, het regent of het sneeuwt zo hard dat je amper drie meter ver kunt kijken. En dan denk je: vandaag maar niet. Je pakt je tas in, loopt naar binnen en troost jezelf met een kop koffie. Logische reactie. Ergens loopt tegelijkertijd een fotograaf naar buiten die straks…
Je zet je mooiste foto om naar zwart-wit en verwacht iets dramatisch, magisch. Wat je krijgt is een grijze pap. Vlak, saai, zonder leven. Het probleem zit niet in je camera of je software. Het zit in hoe je naar een zwart-witfoto kijkt vóór je hem maakt. En dat is precies wat ik je wil…
Begin juni fotografeerde ik in de duinen van Schoorl. Mijn eigen filmsimulatie op basis van Acros met zeer hoog contrast toverde de duinen om tot een maanlandschap. Mijn Fujifilm X-T50 heeft live view, zodat ik in de zoeker het effect van de filmsimulatie zie alvorens ik afdruk. Ik was in mijn nopjes. Alles klopte. Nou…
Je gezicht half verborgen in diepe schaduw, de andere helft aangelicht alsof een beeldhouwer het net uit marmer heeft gehouwen. Eén lichtbron. Geen softbox, geen reflectiescherm, geen gedoe. Zijlicht portretfotografie is een van de krachtigste technieken die je kunt beheersen, en het vraagt verrassend weinig van je spullen. Wat het wél vraagt? Een goed oog…
Je zet je zwart-witfoto’s online en iedereen reageert enthousiast. Daarna post je je beste kleurenfoto’s en… stilte. En eigenlijk vind je je zwart-witwerk zelf ook beter. Waarom? Er is echt iets dat fundementeel verschilt tussen deze twee werelden (buiten het gebruik van kleur). En dat verschil is precies wat dit artikel gaat blootleggen. TL;DR Zwart-wit…
