Rookwolken boven de grill, een koud biertje in de hand. Iedereen is vrolijk. De perfecte zomermiddag voor een BBQ. En dan pak je je camera en schiet twintig foto’s. Thuis kijk je ernaar met het enthousiasme van iemand die een verzekeringspolis doorleest. Hoe kan het dat zo’n geweldige middag zo saai oogt op je scherm?…
Stel je een foto voor met acht verschillende verhaallijnen die allemaal tegelijk door elkaar heen lopen. Mensen die elkaar net niet raken. Schaduwen die de compositie in tweeën splitsen. Kleuren zo verzadigd dat je bijna de hitte voelt. En toch klopt alles. Elk element zit op zijn plek, alsof het universum even stilstond voor de…
Je hebt net een prachtige foto gemaakt van een oud pakhuis. De bakstenen, het verweerde hout, de schaduwen in de kozijnen. Op het schermpje van je Fujifilm ziet het er prima uit. Thuis op je monitor? Plat. Levenloos. Alsof iemand er een dun laagje melk overheen heeft gegoten. Je schuift in Lightroom aan de clarity-slider…
Ik typte “a portrait of a woman with beautiful light” in Nano Banana van Google. Het resultaat was gladgestreken, generiek en zielloos. Precies het soort beeld dat je op een stockfoto-site wegklikt. Drie maanden later genereer ik portretten die mensen doen vragen welke lens ik gebruikte. Het verschil zit enerzijds in de ontwikkeling van AI,…
Je hebt twee foto’s van dezelfde scène. Eén is technisch perfect: scherp, goed belicht, niks mis mee. De andere raakt je ergens diep. Wat is het verschil? Dat is precies de vraag die ik beantwoord. Het verschil tussen een kiekje en een foto die blijft hangen Een kiekje documenteert. Een sterke foto communiceert. Dat klinkt…
Astia ziet er zacht uit. Bijna te zacht. Maar precies dat is de kracht van deze filmsimulatiedie veel fotografen onderschatten. Astia: de filmsimulatiedie je huid laat ademen Ik fotografeer al jaren met Fujifilm-camera’s en Astia is de filmsimulatie die ik het langst heb laten liggen. Te neutraal, dacht ik. Te weinig karakter. Totdat ik een…
Een aantal maanden geleden fotografeerde ik een zwarte kat op een sneeuwveld in Noorwegen. Iets ergers kun je een fotocamera niet vragen. Er kwam bijna rook uit de processor. Mijn camera mat het licht, berekende de belichting en het resultaat was verschrikkelijk: de sneeuw zag grijs en de kat was een zwart gat zonder detail….
Een vervallen parkeergarage in Rotterdam: mijn flitser op volle kracht gericht op een model in een neon roze trainingspak. Het resultaat? Pure jaren 80 nostalgie met die karakteristieke overbelichting die je kent van oude snapshots en vintage muziekvideo’s. Die extreme flits, die bijna ruwe esthetiek – dat is precies wat die authentieke 80s vibe creëert….
Vorige maand zat ik tegenover een cliënt die haar portretfoto’s bekeek. Haar gezicht betrok. “Ik zie er moe uit,” zei ze teleurgesteld. De wallen onder haar ogen waren inderdaad prominent aanwezig. Terwijl ze er in het echt nauwelijks opvielen, sprongen ze op de foto’s naar voren. Dit moment deed me beseffen hoe cruciaal het is…
Je portretfoto’s zijn perfect belicht, maar die achtergrond? Vol kreukels, schaduwen en grijze vlekken. Herkenbaar? Ik weet precies hoe frustrerend dit is. Gelukkig los je dit probleem in vijf minuten op met de juiste aanpak. Het probleem met een wit laken als achtergrond Jaren geleden kocht ik mijn eerste witte stof voor portretfotografie. Vol enthousiasme…
