Vorige donderdag hoorde ik de bezorger van PostNL vloeken op mijn stoep. Er kwam ruim 400 pagina’s en bijna 3 kilo aan Bono, Edge, Larry, Adam en Anton naar binnen. Het boek U2 & i van Anton Corbijn was eindelijk bij me thuis geland. Ik heb er weken mee doorgebracht, op de bank, op tafel;…
Mijn vriendin liep mank de huiskamer binnen op mijn 52e verjaardag. Ze leunde naar één kant, pufte hoorbaar en zette een pakje op tafel met een dreun die mijn koffiemok deed rinkelen. Ik wist het meteen: Corbijn, Anton… 1972-2024. Het is geen boek dat je cadeau geeft, het is een gebaar. Meer dan vier kilo,…
Ik kocht onlangs het boekje ‘How I Make Photographs‘ van Joel Meyerowitz. Joel Meyerowitz is geen kleine naam — de man liep in de jaren zestig naast Garry Winogrand over Fifth Avenue en overtuigde een generatie fotografen dat kleur geen zwakte was. Dus toen ik How I Make Photographs eindelijk in handen had, zat ik…
Je zet je mooiste foto om naar zwart-wit en verwacht iets dramatisch, magisch. Wat je krijgt is een grijze pap. Vlak, saai, zonder leven. Het probleem zit niet in je camera of je software. Het zit in hoe je naar een zwart-witfoto kijkt vóór je hem maakt. En dat is precies wat ik je wil…
Zwart-witfoto’s maken lijkt makkelijker dan kleurenfotografie. Geen gedoe met witbalans, geen afleiding van een schreeuwende rode jas op de verkeerde plek. Gewoon… grijs. Er zijn fotografen die met zwart-witbeelden maken die je niet meer loslaten, terwijl jouw conversies in Lightroom er een beetje bleekjes bij hangen. Waar zit het verschil tussen matige en een perfecte…
Anton Corbijn fotografeerde U2 voor Achtung Baby alsof de band zichzelf opnieuw moest uitvinden — wat ook precies de bedoeling was. De beelden die hij maakte in Berlijn en Tenerife in 1991 zijn inmiddels even iconisch als het album zelf. Maar wat maakt die foto’s zo bijzonder? En wat kun jij er als fotograaf mee?…
Een man met een camera, een rol Tri-X en een onverbiddelijke blik op de menselijke conditie. Stephan Vanfleteren maakt portretten die je niet zomaar vergeet. Ze branden zich vast in je netvlies. Rauwe gezichten, diepe schaduwen, een soberheid die bijna pijn doet. Ik herinner me de eerste keer dat ik zijn werk zag in een…
Felle zon, blauwe lucht, mensen met zonnebrillen. En ik schiet foto’s in zwart-wit. Met korrel. Veel korrel. Alsof je een rolletje Neopan uit 1998 door je camera haalt. Klinkt tegendraads? Mooi zo. De beste foto’s ontstaan als je stopt met doen wat “logisch” is. Ik ben de laatste dagen bezig met het ontwikkelen van een…
Een portret van Miles Davis hangt bij mij aan de muur. Niet vanwege zijn muziek, maar vanwege het beeld. Zo grof gekorreld dat het lijkt alsof het uit rook is opgetrokken. Scherpe details, veel ruis, geen perfecte belichting. Toch is het een van de meest iconische muziekfoto’s ooit gemaakt. De fotograaf: Anton Corbijn. Zijn beelden…
Vorige zomer stond ik in het Stedelijk Museum voor een zwart-wit portret dat me de adem benam. Een gezicht, zo rauw en eerlijk gefotografeerd dat het leek alsof de persoon direct tot me sprak. Dit was het werk van Rineke Dijkstra, een van de meest invloedrijke fotografen die Nederland ooit heeft voortgebracht. Haar foto’s hangen…
