Mijn camera lag al drie weken onaangeroerd in de kast. Elke keer dat ik erlangs liep, voelde ik een steek van schaamte. Wat was er gebeurd met die passie die me ooit ’s ochtends vroeg uit bed kreeg? Na vijftien jaar als professioneel fotograaf kan ik je eerlijk vertellen: er waren drie cruciale momenten waarop ik serieus overwoog om mijn camera voor altijd weg te leggen. Dit is mijn verhaal, en misschien herken je jezelf erin.
Het eerste moment: toen mijn werk onzichtbaar bleef
Het was 2012. Ik had net mijn eerste grote serie afgerond over verlaten industriële gebieden in België. Honderden uren werk, perfecte composities, technisch onberispelijk. Ik stuurde mijn portfolio naar galeries, tijdschriften en wedstrijden. Het resultaat? Stilte. Geen reacties, geen interesse, niets. Dat deed pijn. Niet het gebrek aan erkenning op zich, maar het gevoel dat al die inspanning voor niets was geweest. Fotograaf Alex Webb zei ooit: “The best pictures are always the ones that are the hardest to get.” Maar wat als niemand die foto’s wil zien? Ik begon te twijfelen aan mijn technische vaardigheden. Mijn belichting was correct, mijn scherpte perfect, maar toch miste er iets. Later begreep ik dat technische perfectie niet genoeg is. Een foto moet een verhaal vertellen dat resoneert met anderen.
Waarom ik doorging na die eerste crisis
Mijn doorbraak kwam door een toevallige ontmoeting met een curator in Antwerpen. Ze keek naar mijn werk en zei iets wat alles veranderde: “Je foto’s zijn technisch perfect, maar ik voel niets.” Dat was hard om te horen. Echter, het was precies wat ik nodig had. Ik begon anders te fotograferen. In plaats van te focussen op perfecte composities, ging ik op zoek naar emotie. Ik experimenteerde met langere sluitertijden om beweging vast te leggen, gebruikte een diafragma van f/1.8 in plaats van f/8 en koos voor momenten in plaats van perfecte lichtomstandigheden. Binnen zes maanden kreeg ik mijn eerste publicatie in een Vlaams fotomagazine.
Het tweede moment: de financiële druk werd te groot
Drie jaar later, in 2015, stond ik voor een andere uitdaging. Mijn bankrekening was leeg. Fotografie als beroep is financieel uitdagend, dat weet iedereen. Maar niemand vertelt je hoe zwaar die druk werkelijk is. Ik moest kiezen: commerciële opdrachten accepteren die ik niet wilde doen, of vasthouden aan mijn artistieke visie en misschien mijn appartement verliezen. Die keuze voelde als verraad aan mezelf. Volgens onderzoek van Photography Talk verdient 60% van de fotografen minder dan het gemiddelde inkomen. Ik behoorde tot die groep. Mijn vrienden adviseerden me om een “normale baan” te zoeken. Misschien hadden ze gelijk.
De oplossing die mijn carrière redde
Ik besloot een hybride model te creëren. Overdag deed ik commerciële opdrachten voor bedrijven: productfotografie, bedrijfsportretten, architectuurfotografie. Dat betaalde de rekeningen. In mijn vrije tijd werkte ik aan persoonlijke projecten. Deze aanpak gaf me financiële stabiliteit zonder mijn creativiteit op te geven. Bovendien leerde ik dat commerciële fotografie ook creatief kan zijn. Een productfoto voor een lokale chocolatier werd een studie in textuur en licht. Ik gebruikte een macro-objectief en experimenteerde met natuurlijk licht door een diffuser. Het resultaat was zowel commercieel succesvol als artistiek bevredigend. Die balans tussen commercie en kunst werd mijn kracht.
Het derde moment: de digitale revolutie maakte iedereen fotograaf
2018 was het jaar waarin smartphones echt goed werden. Plotseling had iedereen een camera in zijn zak die betere foto’s maakte dan mijn eerste digitale spiegelreflexcamera. Klanten vroegen: “Waarom zou ik jou betalen als ik het zelf kan?” Instagram stond vol met prachtige foto’s van amateurs. Mijn expertise leek waardeloos. Fotograaf Chase Jarvis zei ooit: “The best camera is the one that’s with you.” Maar wat betekende dat voor mijn beroep? Ik voelde me overbodig. De technische kennis die ik jaren had opgebouwd, werd geautomatiseerd door algoritmes. Autofocus werkte beter dan ooit, belichting werd automatisch gecorrigeerd, zelfs compositie kreeg suggesties via grid-overlays.
Waarom technologie mijn bondgenoot werd
Uiteindelijk besefte ik dat technologie niet mijn concurrent was, maar mijn gereedschap. Smartphones maken goede foto’s, zeker. Maar ze kunnen niet vervangen wat ik breng: visie, ervaring, en de vaardigheid om in een fractie van een seconde het juiste moment te herkennen. Ik begon workshops te geven waarin ik mensen leerde hoe ze meer uit hun smartphone konden halen. Daarnaast specialiseerde ik me in technieken die smartphones niet aankunnen: lange belichtingen met een sluitertijd van 30 seconden voor lichtsporen, strobist-fotografie met meerdere flitsers, en high-speed fotografie met een sluitertijd van 1/8000 seconde. Deze technische specialisaties maakten me weer relevant. Volgens PetaPixel blijft er vraag naar professionele fotografen, juist omdat iedereen nu foto’s maakt maar weinigen het echt beheersen.
Wat deze momenten me leerden over doorzetten
Deze drie crises hadden één ding gemeen: ze dwongen me om te evolueren. Elke keer dat ik wilde stoppen, ontdekte ik een nieuwe dimensie van fotografie. Het eerste moment leerde me dat emotie belangrijker is dan techniek. Het tweede moment toonde me dat creativiteit en commercie kunnen samengaan. Het derde moment bewees dat aanpassing essentieel is voor overleven. Fotografie is niet statisch. Het vereist constante groei, experimentatie en de moed om jezelf opnieuw uit te vinden. Mijn camera ligt nu niet meer ongebruikt in de kast. Integendeel, ik fotografeer meer dan ooit, maar met een andere mindset. Ik accepteer dat twijfel onderdeel is van het creatieve proces.
Jouw verhaal is belangrijk
Misschien herken je deze gevoelens. Misschien twijfel je nu ook. Dat is normaal. Elke fotograaf die ik ken heeft deze momenten gehad. Het verschil tussen stoppen en doorgaan ligt niet in talent of geluk, maar in de bereidheid om door die moeilijke periodes heen te gaan. Vertel me in de reacties: heb jij ook momenten gehad waarop je wilde stoppen? Wat hield je tegen? Wat gaf je de kracht om door te gaan? Jouw ervaring kan anderen inspireren om vol te houden.
Ik ben Jeroen. Ik maak foto’s 🙂 Dat begon ruim twintig jaar geleden met een Nikon D50. Tegenwoordig werk ik met een Fujifilm X-T50: compact, snel, en met geweldige filmsimulaties. Bekijk hier mijn portfolio.
Naast fotograferen schrijf ik over fotografie. Ik hou ervan om ingewikkelde dingen simpel uit te leggen. Of je nu net begint of al jaren fotografeert: er valt altijd iets nieuws te zien, te leren, te verbeteren. Dat enthousiasme delen, dát is wat me drijft.
