Je staat op straat, camera in de hand, en je ziet het perfecte moment: twee mensen in een geanimeerd gesprek, een vrouw in opvallende kleding die met grote passen langsloopt, een kind dat lacht naar een duif. Je drukt af. Dan begint het stemmetje: mag dit eigenlijk wel? Ben ik nu een voyeur? Die vraag…
Je post een foto. Tien minuten later: drie likes. Van je moeder, je beste vriend en een bot uit Oekraïne. Ondertussen scoort iemand anders met een bijna identieke opname duizenden reacties. Wat weet die persoon dat jij niet weet? Het antwoord ligt niet in betere apparatuur. Het zit dieper dan dat, namelijk in de hersenen…
Er is iets verontrustends aan de hand met hoe wij naar beelden kijken. Niet omdat beelden slechter zijn geworden, maar omdat ze steeds beter worden in het manipuleren van onze hersenen. AI genereert nu foto’s die puur zijn geoptimaliseerd om jouw aandacht vast te houden, en dat roept een vraag op die elke fotograaf wakker…
Er was een tijd dat een foto bewijs was. Niet van mening, niet van interpretatie, maar van aanwezigheid. Licht raakte sensor, sensor registreerde foton. Foton werd pixel. Die keten was heilig, maar nu breekt ze. En de vraag die overblijft is niet technisch van aard, maar filosofisch: wat betekent het nog om fotograaf te zijn…
Je staat op een markt in Oaxaca, Marrakech of ergens in de Jordaan. Een vrouw in traditionele kleding loopt voorbij. Je vinger beweegt naar de ontspanknop. En dan? Die fractie van een seconde zegt meer over jouw ethiek als fotograaf dan welke technische instelling dan ook. De vraag is niet of je de foto neemt….
Je foto wordt gedeeld en gaat viraal. Miljoenen mensen zien hem, maar niemand weet wie hem maakte, wanneer of met welk apparaat. De fotograaf bestaat niet meer in de metadata. C2PA gaat daar iets aan verbeteren. Tegelijk is dit een manier om AI gegenereerde beelden te onderscheiden van ‘echte’ foto’s. Maar het roept tegelijk een…
Het beeld is scherp, het licht klopt, de compositie zit goed. Maar iets wringt. Misschien is het de manier waarop je onderwerp je aankijkt. Of juist niet aankijkt. Er zit een spanning idie verder gaat dan techniek. Die spanning heeft een naam en als je die eenmaal kent zie je hem overal. TL;DR: De gaze,…
Afgelopen week stond ik midden in Amsterdam toen een toerist wild met zijn camera zwaaide en zonder enige vorm van contact een dakloze man fotografeerde. De man draaide zich om, zichtbaar ongemakkelijk, en liep weg. Dit moment greep me aan. Het deed me nadenken over mijn eigen aanpak als straatfotograaf en de verantwoordelijkheid die we…
De morele dimensie van documentaire fotografie Documentaire fotografie brengt een bijzondere verantwoordelijkheid met zich mee. Als fotografen leggen we momenten vast die mensen raken in hun kwetsbaarheid, vreugde of verdriet. Elke druk op de ontspanknop creëert een blijvende indruk van een moment – een moment dat voor de gefotografeerde persoon misschien pijnlijk of intiem is….
