Er is één filmsimulatie die fotografen stil doet staan. Niet omdat het de meest dramatische is, maar omdat het zo subtiel raak is. Classic Chrome doet iets met een foto dat moeilijk te omschrijven is — tot je het ziet.
Classic Chrome: de filmsimulatie die alles kalmeert
Fujifilm staat bekend om zijn filmsimulaties. Ze zijn geen filters in de traditionele zin. Het zijn nauwkeurige digitale reproducties van analoge filmemulsies, opgebouwd vanuit decennia aan kennis over kleurchemie en beeldvorming. Classic Chrome is daar een bijzonder geval in. De simulatie verscheen voor het eerst op de Fujifilm X100T in 2014 en werd al snel een favoriet onder straatfotografen en documentairemakers. Waarom? Omdat het precies doet wat goede fotografie doet: het haalt de ruis weg en laat alleen het essentiële over. Classic Chrome dempt de verzadiging van warme kleuren — rood, oranje, geel — en geeft koele tinten zoals blauw en groen juist iets meer aanwezigheid. Het contrast is verhoogd, maar niet agressief. Het resultaat is een beeld dat eruitziet alsof het uit een oud tijdschrift komt. Denk aan de fotojournalistiek van de jaren zeventig en tachtig. Denk aan National Geographic-reportages op Kodachrome. Dat gevoel zit ingebakken in deze simulatie.
Wat Classic Chrome technisch doet met je beeld
Om Classic Chrome goed te begrijpen, helpt het om te weten wat er onder de motorkap gebeurt. Fujifilm beschrijft de simulatie op hun eigen website als volgt: “Reproduces the rich shadow detail and subdued, almost matte-like color tones reminiscent of a reversal film used in documentary photography.” (Fujifilm Film Simulation: Classic Chrome). Dat is een compacte beschrijving van een complex proces. De simulatie verlaagt de luminantie van verzadigde kleuren. Dat betekent dat felle rode tinten donkerder worden weergegeven dan ze in werkelijkheid zijn. Tegelijkertijd worden de schaduwen rijker en de hooglichten iets teruggehouden. Het dynamisch bereik voelt daardoor gecomprimeerd — niet verloren, maar ingetoomd. In de praktijk: een rode deur op straat wordt bordeauxrood. Een blauwe lucht krijgt diepte zonder te exploderen. Huidtinten worden koeler en minder vleiend, wat in portretfotografie een bewuste keuze moet zijn. De toonwaarden liggen dicht bij een matte afwerking, vergelijkbaar met een foto die is afgedrukt op mat papier in plaats van glanzend. Dat geeft beelden een tijdloze, bijna gedrukte kwaliteit.
Wanneer Classic Chrome werkt en wanneer niet
Classic Chrome is geen universele oplossing. Het is een gereedschap met een duidelijk karakter, en dat karakter past niet altijd bij het onderwerp. Straatfotografie is de meest voor de hand liggende toepassing. De gedempte kleuren verminderen de visuele chaos van drukke stedelijke omgevingen. Een marktscène met tientallen kleurvlakken wordt rustiger en meer samenhangend. Documentaire fotografie profiteert om dezelfde reden: de simulatie geeft beelden een journalistieke ernst zonder dat je in zwart-wit hoeft te schieten. Landschapsfotografie kan ook goed werken, vooral in bewolkte omstandigheden of in omgevingen met veel groen en grijs. De simulatie versterkt de sfeer van een mistige ochtend of een bewolkte kustlijn. Waar Classic Chrome minder goed werkt: situaties waar warme, levendige kleuren het verhaal vertellen. Voedselfotografie verliest zijn eetlust. Bloemen verliezen hun gloed. En portretten van mensen met warme huidtinten kunnen er onbedoeld ziek of vermoeid uitzien. Dat is geen fout van de simulatie — het is gewoon niet waarvoor het gemaakt is.
Classic Chrome versus Classic Negative
Dit is de vergelijking die veel Fujifilm-gebruikers bezighoudt. Classic Negative verscheen later, op de X-Pro3, en is in veel opzichten de emotionelere broer van Classic Chrome. Fujifilm beschrijft Classic Negative als gebaseerd op negatieve film voor daglicht, met hogere verzadiging en een warmer kleurprofiel (Fujifilm Film Simulation: Classic Negative). Het verschil in de praktijk is significant. Classic Chrome is koeler, strakker en journalistieker. Classic Negative is warmer, emotioneler en nostalgischer. Classic Chrome geeft je het gevoel dat je een reportage bekijkt. Classic Negative geeft je het gevoel dat je een gevonden familiealbum doorbladert. Qua contrast is Classic Negative ook iets sterker in de schaduwen, met diepere zwarten. Classic Chrome houdt de schaduwen iets opener. Als je twijfelt: schiet Classic Chrome voor documentaire en straatwerk. Kies Classic Negative voor persoonlijke projecten, reisbeelden met een emotionele lading, of situaties waar nostalgie een rol speelt. Beide zijn uitstekend — maar ze vertellen een ander soort verhaal.
De belangrijkste verschillen op een rij
- Classic Chrome heeft een koeler kleurprofiel; Classic Negative is warmer
- Classic Chrome dempt warme kleuren sterker; Classic Negative behoudt meer kleurverzadiging
- Classic Chrome heeft een mattere toonweergave; Classic Negative heeft diepere zwarten
- Classic Chrome voelt journalistiek en strak; Classic Negative voelt nostalgisch en persoonlijk
- Classic Chrome werkt beter in stedelijke en documentaire contexten; Classic Negative in emotionele en persoonlijke verhalen
Mijn eigen ervaring met Classic Chrome
Ik gebruik Classic Chrome al jaren als mijn standaard instelling op straat. Niet omdat het altijd de beste keuze is, maar omdat het mij dwingt om te denken in licht en compositie in plaats van kleur. Dat is een bewuste beperking. Op een dag in Lissabon — een stad die schreeuwt om kleur met zijn azulejos en gele trams — besloot ik een hele dag uitsluitend met Classic Chrome te schieten. Het resultaat verraste me. De beelden verloren hun postkaartachtige karakter en kregen iets ernstigs. Een oude man die een krant las op een bankje. Een vrouw die haar wasgoed ophing tussen twee gebouwen. Beelden die in kleur misschien te mooi waren geweest, te toeristisch, kregen met Classic Chrome een gewicht. Ze voelden alsof ze ergens over gingen. Dat is precies wat deze simulatie kan doen als je het bewust inzet: het verplaatst de aandacht van het oppervlak naar de inhoud. Maar ik schiet altijd ook in RAW. Zo houd ik de mogelijkheid om in post-processing een andere richting te kiezen als de simulatie toch niet past bij het beeld.
Instellingen die Classic Chrome versterken
Classic Chrome is een startpunt, geen eindpunt. Je kunt de simulatie verder verfijnen via de camera-instellingen. Een paar aanpassingen die ik zelf gebruik en die goed werken. Verlaag de kleurinstelling met één of twee stappen. Classic Chrome is al gedempter, maar een extra verlaging geeft beelden een nog strakker, bijna monochroom karakter zonder de kleur volledig op te geven. Verhoog het contrast licht — één stap omhoog — als je werkt in vlak, bewolkt licht. De simulatie heeft dan iets extra’s nodig om de beelden niet te laten wegzakken. Houd de scherpte neutraal of verlaag hem licht. Classic Chrome heeft baat bij een iets zachtere textuur; te veel scherpte maakt het beeld digitaal in een ongunstige zin. Wat betreft belichting: Classic Chrome verdraagt lichte onderbelichting goed. Een derde tot een halve stop minder licht geeft de schaduwen meer diepte en versterkt het gedrukte karakter van de simulatie. Overbelichting werkt minder goed — de hooglichten worden snel vlak en kleurloos.
Classic Chrome in RAW versus JPEG
Een veelgestelde vraag: heeft Classic Chrome zin als je in RAW schiet? Het antwoord is genuanceerd. Als je puur in RAW schiet en de simulatie in post-processing nabootst, mis je de directe feedback die de JPEG-preview je geeft. Die preview — zichtbaar op je LCD en in de zoeker — is gebaseerd op de gekozen filmsimulatie. Dat beïnvloedt hoe je belicht, hoe je componeert, en welke momenten je interessant vindt. De simulatie verandert dus je fotografische beslissingen in het veld, niet alleen het eindresultaat. Schiet je RAW+JPEG, dan heb je het beste van beide: de JPEG als directe referentie en creatieve sturing, de RAW als vangnet voor technische correcties. Lightroom en Capture One kunnen Fujifilm-filmsimulaties redelijk nabootsen via profielen, maar de exacte weergave verschilt altijd licht van de in-camera verwerking. Voor wie maximale controle wil: gebruik de RAW als basis en pas de simulatie toe als een startprofiel in je bewerkingssoftware. Fotografe en Fujifilm-ambassadeur Nathalie Boucry zegt hierover: “The JPEG straight out of camera with Classic Chrome is often better than what I can achieve in post. It’s not laziness — it’s trust in the process.”
Schiet jij ook met Classic Chrome?
Classic Chrome is geen trend. Het is een filosofie in een filmsimulatie. Het vraagt je om minder te vertrouwen op kleur als communicatiemiddel en meer op licht, vorm en moment. Dat is een uitdaging, maar ook een bevrijding. Je beelden worden stiller. Rustiger. En daardoor soms krachtiger. Als je Fujifilm gebruikt en Classic Chrome nog niet serieus hebt verkend, is dit het moment. Zet het als standaard in voor een week. Schiet alleen JPEG. Kijk wat er gebeurt met je manier van kijken. Voor verdere verdieping in Fujifilm-filmsimuaties raad ik het werk aan van Ritchie Roesch, die op Fuji X Weekly uitgebreide recepten en analyses publiceert van alle simulaties, inclusief Classic Chrome. Zijn vergelijkingen zijn gebaseerd op jarenlange praktijkervaring en zijn een waardevolle aanvulling op de officiële Fujifilm-documentatie. Heb jij ervaringen met Classic Chrome? Of gebruik jij liever Classic Negative? Deel het hieronder in de reacties — ik lees ze allemaal.
Ik ben Jeroen. Ik maak foto’s, maar vooral omdat ik graag kijk. Echt kijk. Dat begon ruim twintig jaar geleden met een Nikon D50, gekocht rond de geboorte van mijn zoon. Sindsdien is fotografie voor mij verweven geraakt met aandacht, nieuwsgierigheid en het vastleggen van momenten die anders ongemerkt voorbijgaan.
Ik ben iemand die wil begrijpen wat hij doet. Daarom zit ik net zo graag in de techniek als in het beeld zelf. Tegenwoordig werk ik met een Fujifilm X-T50: compact, eigenwijs, en precies uitdagend genoeg om me scherp te houden. Ik word blij van uitzoeken waarom iets werkt — of waarom juist niet.
Naast fotograferen schrijf ik over fotografie. Niet om te laten zien wat ik weet, maar om anderen mee te nemen in dat ontdekproces. Ik hou ervan om ingewikkelde dingen simpel te maken, zonder ze plat te slaan. Of je nu net begint of al jaren fotografeert: er valt altijd iets nieuws te zien, te leren, te verbeteren. Dat enthousiasme delen, dát is wat me drijft.
